Bu fotoğrafı Üsküdar’da çekmiştim.
Taşların arasına sığınmış bir güvercin…
Fotoğrafa her baktığımda aklıma aynı kelime geliyor:
Sığınmak.
Bir dostumla bu kelime üzerine sohbet ettik.
Fark ettim ki hayatımızın büyük bir kısmı, sığınacak bir yer arayarak geçiyor.
Doğan bir bebek önce annesine sığınır.
Korkan bir çocuk babasının arkasına geçer.
Üşüyen bir insan sıcak bir odaya…
Yağmur başlayınca bir saçak altına…
Hastalanınca doktora…
Haksızlığa uğrayınca adalete…
Yalnız kalınca bir dosta…
İnsan yalnız tehlikeden korunmak için sığınmaz.
Anlaşılmak, yükünü bir süreliğine bırakmak, kendini emniyette hissetmek için de bir kapı arar.
Ne var ki sığındığımız her yerin bir sınırı vardır.
Para bazı kapıları açar; ama her kapıyı değil.
Bilgi birçok soruya cevap verir; ama bütün belirsizlikleri ortadan kaldırmaz.
Dostlarımız elimizden tutabilir; fakat yürümemiz gereken yolu bizim yerimize yürüyemez.
Doktor şifa için gayret eder; ama hayatın hükmünü elinde tutmaz.
Adalet tecelli eder; kimi zaman da gecikir.
Yaş almak, biraz da güçlü sandığımız şeylerin sınırlarını öğrenmek demek.
Bütün bu sınırları gördükçe insanın zihninde başka bir soru beliriyor:
Her şeyin sınırlandığı yerde, insan nereye sığınır?
Kur’an-ı Kerim’de dikkatimi çeken ifadelerden biri şudur:
“Allah’a sığınırım…”
Bu söz bana yalnızca korkulan bir anda söylenen bir cümleyi değil, diğer bütün sığınakların sınırlı ve geçici olduğunu da hatırlatıyor.
Anne yaşlanır.
Dost uzakta kalır.
İmkânlar azalır.
İnsan, kendi gücünün de bir yere kadar olduğunu görür.
Tam da orada, sığınmanın başka bir anlamı ortaya çıkar.
Bir bakıma hayat, sığınak değiştirme hikâyesidir.
Çocukken annemize…
Gençken gücümüze…
Sonra bilgimize…
Dostlarımıza…
İmkânlarımıza…
Ve bir gün hepsinin sınırlı olduğunu öğreniriz.
İşte o zaman insan, asıl sığınağın neresi olduğunu yeniden düşünmeye başlar.
Üsküdar’da taşların arasındaki o güvercin, yalnızca kendine güvenli bir yer arıyordu.
Ama bana başka bir şeyi düşündürdü.
Bir sığınak, yalnızca bizi dışarıdaki tehlikeden koruyan yer değildir.
Sığınak, içimizdeki korkunun sustuğu yerdir.
